دردونه دوست داشتنی من...
دردونه دوست داشتنی من... 
یک عمر باید بگذرد
تا بفهمی بیشتر غصه هایی که خوردی
نه خوردنی بود،نه پوشیدنی،فقط دورریختنی بود...!
و چه قدر دیر می فهمیم که زندگی همین روزهایی است که منتظر گذشتنش هستیم...!
همیشه به یاد داشته باشیم و فراموش نکنیم،"مقصد" همیشه جایی در انتهای مسیر نیست."مقصد" لذت بردن از قدم هایی است که برمی داریم!
مطالبی دیگر از این نی نی وبلاگی
